هدف اقتدار تنها سرکوب جنبش های آزادی خواهانه نيست بلکه حذف کردن صفحات مربوط به اين جنبش ها و نام آزادی خواهان از کتاب های تاريخ است و وظيفه ی ما زنده نگه داشتن تاريخ و نام آزادی خواهان.

پس از حوادث ۱۸ تير ۱۳۷۸، دانشجويی به نام احمد باطبی در ميان سيل عظيم معترضان به تعرض وحشيانه به کوی دانشگاه تهران پارچه ی خونينی از حوادث روز قبل را بر سر بلند کرد که مورد توجه خبرنگار اکونوميست واقع شد و او نيز عکسی به ياد ماندنی از احمد باطبی در همان روز گرفت که تيتر يک نشريه ی اکونوميست را در کنار همين عکس در پی داشت « انقلاب اجتماعی در ايران ؟ »! اما همين عکس بهانه ای بود بر پايان آزادی و فرياد بی هراس باطبی تا اکنون در کوشه ی زندان پس از ۷ سال با مرگ دسته و پنجه نرم کند.در حالی که حمله کنندگان به کوی دانشگاه تبرئه گشتند، احمد باطبی به همراه مرحوم اکبر محمدی و ساير دانشجويان دستگير شده در حوادث تير ماه ۱۳۷۸ به جرم اقدام عليه امنيت ملی و جرايمی با همين عناوين به اعدام محکوم شد و روزها به انتظار اعدام نشست و اما از آنجا که می دانست اين حرکت و عکس او نمادی برای جنبش آزادی خواهانه ی ايرانيان گشته در زندان دوام آورد تا حکم او نيز به همراه ديگر دستگير شدگان با عفو رهبری به ۱۵ سال زندان تقليل يافت. جالب آنجا که دولت اصلاح طلب آقای خاتمی و اصلاح طلبان به اصطلاح پيش رو در اين ۷ سال هيچ تلاشی برای آزادی او و ساير زندانيان دانشجويی ۱۸ تير نکردند و اينک احمد باطبی پس از ۷ سال تحمل زندان در پی وخيم تر شدن بيماری و وضعيت جسمی و همچنين عدم اجازه برای معالجه اش دچار تشنج گشت و پس از انتقال به بيمارستان و به هوش آمدن دست به اعتصاب غذا زد. اما پس از آن سميه بينات همسر مقاوم و زجر کشيده ی احمد باطبی از آنجا که بيم مصاحبه های او با اصحاب خبر می رفت بازداشت شد و اينچنين شد که اصرار احمد باطبی برای اعتصاب غذای خشک دو چندان گشت که هم اينک در وضعيت روحی و جسمی بسيار خطرناکی به سر می برد.